Total Pageviews

Monday, 29 July 2013

The Bride!

My sister-in-law stepped back with a tired sigh to indicate that she was through with me. Her job done and nothing will keep her away from her filter kaapi anymore. I stood up gingerly and stared into the mirror in front of me. The result was quite satisfactory even to my critical eyes. In fact I am lying. I looked beautiful, almost angelic. Hair combed in a tight plait yet easy enough to breath. The long length of my hair of course deserved the best kunjalam which I adorned now. The parting of the same deftly camouflaged by the netthi chutti and a hint of kunkumam visible just near the forehead. Jasmine and kanakambaram blended nicely along the length of the locks. The vermillion dot on my forehead competing for attention with the kaajal. Earrings with the most elegant pieces of jimikki and the diamond mukkuththi shining on my nose rounded off the angel lookalike. The saree, copper sulphate blue with magenta border in colour embellished with the embroidery skills of the most consummate artisans of Benaras who had possibly spent millions of painstaking hours on this six yards of poetry on silk. Yes, the same one which I had worn on the day of my nischayadhartham, my sagaai. The one for which my husband had supposedly carpet bombed the whole of Benaras to ensure I wore it on the day of our engagement. My long bony fingers and wrists sported the most exquisite platinum bangles that money can buy and the deep maroon shade of mehendi which no money can buy. The shakha pola bangles and feet coloured with alta, the symbols of a Bengali suhaagan, a sumangali being the handiwork of yet another sis-in-law who was based in Kolkata. And standing out among all this bridal finery was the most precious nugget of gold that I wore, my taali. The mangalsutra tied lovingly around my neck by my adoring husband on my wedding muhoortham as I sat on my teary eyed father’s lap. I had one last look at the mirror! Aah! I looked so beautiful that a tear almost escaped its dams. And I was led away to my room where my husband awaited me.

 The divine fragrance of the incense sticks welcomed me into the room possibly reinforcing the belief of the holiness of an Indian wedlock. An artistically decorated UruLi with every possible flower that nature had bestowed on us grabbing the attention on the stand near the bed. Jasmine and rose petals lay spread all over the bed blending into a riot of colours, in a perfect jugalbandi. And gently crushing the petals, my husband lay on the bed, seemingly asleep.  A hint of a smile on his lips. This was the old tease act of his which he had first unleashed upon me on our suhaag raat, our nuptial night. The night when two bodies became one soul.  And almost every other night since then, enjoying it thoroughly as I blushed shyly. Maybe it was his style of reminding me of the night when I became his. Not that I needed any reminding! I remember every moment of that night, as vividly as humanely possible. The night of discovery, of a man, a human, my mate, my husband.

For all his bravado during our infrequent meetings and equally infrequent telecons before our wedding, he turned out to be far more nervous that night than I imagined he could ever be! As the night progressed, I was to find out to my good fortune that I had married the gentlest of men, of very modern thinking despite being part of a very conservative and orthodox family, one bestowed with gender sensitivity and one who believed in empowerment of the women. I have heard of myths about the Indian arranged marriage. How can you love a stranger they often asked? By the time the night wore off, I was in love. Truly, madly, passionately in love with this stranger.  Every day, every minute since then of our fifteen years of wedded life, he has practiced his beliefs to the fullest and I have loved him like no one before or after me can. Even after fifteen years of togetherness and two children later, of good times and difficult ones, of happy togetherness and occasional domestic tiffs, that night never ended for me, not for a moment. Those wonderful, stolen moments of togetherness in a joint family choc-a-bloc with people.  A smile escaped me as I remembered his playful prank all over again.

A gentle knock at my doors woke me up from my ride down the memory lane. God! It was dawn already. It was the time then! My sister-in-law walked in, glanced at my husband lying peacefully on the bed and embraced me tightly as tears welled in both our eyes. She wiped my tears and wiped away my sindoor. She held my hands tightly and crushed my shakha pola bangles. The hands that tied the moondram mudichu (third knot) of my mangalsutra as is the practice, untied all the knots now.  As we parted, her hands reached for the white saree.

“The barber is here!” somebody called out.



Shakha Pola:








Muhoortham:  Auspicious Hour.
Sumangali/Suhaagan: Women whose husband is alive.
Nishchayadhartam/Sagaai : Engagement ceremony.
Suhaag Raat: Nuptial night.
Jugalbandhi: generally associated with music, competition/fusion of two musical instruments/vocalists.
Moondram Mudichu: Third knot of the mangalsutra.

Thursday, 18 July 2013

God's Wrath?

As the count of dead bodies over Srikailasam in Uttaraperur mounted Raja Chandrahari was deep in his anguished thoughts. Why had a tragedy of such monstrous proportions hit his Kingdom? Why the loss of lives of people in the abode of the God? Why did God permit such a heart wrenching massacre of those who came to have a glimpse of him the almighty, his pious devotees?  As wails of despair increased in crescendo, Raja Chandrahari felt like running away from it all, into seclusion, far removed from everything. A look of concern appeared on the brows of Mantri Vishwaraya as he looked at the King, silent, in deep turmoil, fighting with his thoughts. The occasion called for a Raja-in-charge and not one fighting devils of sorrows thought the Mantri. “What is it that bothers you Maharaja?” asked the Mantri. The Raja awoke from his stupor and looked up to see his Mahamantri, the wise Vishwaraya’s calm face, a man of wisdom, intellect personified. “Why Vishwaraya has this tragedy happened? Why in our Kingdom? Why in God’s abode? Why has God forsaken his devotees?” the questions poured out of him in torrents.

Why has God forsaken his devotees?

“Maharaja” replied the wise Vishwaraya, “all this is so unnecessary if you follow the true dictum of our religion. Engum Sivamayam, God is omnipresent they say. By that logic this ritual of visiting holy places itself seems so unnecessary. After all doesn’t God reside in us?”

“Don’t confuse me with philosophy O wise one! If so why build so many Temples?” asked Chandrahari clearly irritated. “You know as well as I do the reason for so many Temples Maharaja” answered the Wise one patiently. “The temples are the economic backbone of our land. The entire trade happens around the opportunity generated by the temples. Architects and artisans build the temples which take years to build. From food to clothing to every other need of the daily lives of our subjects is bartered, traded, bought and sold around the infrastructure that a Temple is. The temple as you well know is a centre for education and promoting art and culture too. The rituals, utsavam of the temple gives an opportunity for every type of trade to flourish. And during war, the Temples also convert into forts for our security. Is it any surprise Maharaja that all the major cities in Bharatvarsha are temple towns?”     

“If that is so and the entire motive behind the construction of Temples is so honourable and pious, then why did this tragedy happen?” questioned Chandrahari. “Greed Maharaja, greed” said Vishwaraya. “As the business around the Temple and the Temple town increase, it draws visitors like a magnet. Not all are visiting devotees. Many come in search of employment and to do business. As the resident population as well as the number of visitors increase beyond the capacity of the town, compromises are made to build structures in areas not suitable to hold them or are built so densely that Mother Nature doesn’t have the outlets to vent her excess energies. Her natural ‘breathing space’ is denied to her and that causes devastation. It is not the anger of the Gods Maharaja but the selfishness of Man that causes these tragedies” explained Vishwaraya patiently.

Greed! Maharaja, Greed!!

“So is there a way out? Is there actionable measures which can prevent such an occurrence again?” asked Chandrahari with the first rays of hope, knowing the wise one will have an implementable solution. Vishwaraya didn’t disappoint him as usual. “There is Maharaja, there always is!” He said sagely. “Firstly, all construction which will affect the ecology, the nature’s ‘breathing space’ must be stopped and while reconstruction of the city, should be provided for. The outlets for water to flow, the weak mountain sides not weakened any further to avoid landslides, and use materials which are suited to the terrain of the temple town”

“That is fine from the point of reconstruction Mantriji but what about the multitude of devotees who will flock the temple once restored? From what you say and I understand, the city is incapable of accommodating such a rush of visitors? Surely we cannot stop them from visiting the place of Worship O wise one!” continued Chandrahari, worried for the first time that Vishwaraya might not have an answer to this query. Vishwaraya was silent for a second and then sighed. “Maharaja there is a solution for that too but I am afraid, you might not like it” he finally blurted. “Just tell me Mantriji, I will try and implement the solution however unpopular it may be as long as the lives and property of my subjects are protected. Nothing is more important to a King than that, not even God! And if this sounds like a slight to my maker, so be It.” cried the benevolent but worldly wise Maharaja. “Then Maharaja, please issue a decree wherein the number of visitors per day be fixed to a level the town is capable of accommodating. This will ensure a smooth journey for the visitors, the town’s infrastructure can provide comforts to the devotees like transport, inns, eating house, bathing ghats, medical requirements and toilets optimally so as to not only ensure safety but also peaceful dharisanam and stay for the devotees.”

“But will the neighbouring states agree to this proposal? Don’t forget we have visitors from all over Bharatvarsha. And what about the loss of trade because of lesser visitors?” asked Chandrahari overcome by doubts again. “Maharaja, we can ask the neighbouring states also to implement similar rules in their towns. As you well know, is there any state in Bharatvarsha which does not have a Temple town or two and which face similar problems? Each state can be allotted a quota of visitors per season which they can distribute among their citizen. For your information Maharaja, the Kakatiya Emperor after facing many an opposition has already implemented such a system at the Devasthanam at Tirupati. As regards, loss of trade, it is a small price to be paid Maharaja for avoiding the loss of lives” said Vishwaraya.

Chandrahari stood up beaming at his wise and learned Mantri. His doubts now cleared and the road map clear in his mind. “So where do I start Vishwaraya?” he asked. “First of all Maharaja, let us give relief to those suffering right now. Once every single victim is taken care of, we will build the infrastructure and a system so strong and efficient that never again will we lose a life of our citizen” concluded the wise one.

   P.S. ‘Historical’ enough @RFed1?

Wednesday, 17 July 2013

பாரதியின் பாட்டு!

கொல்கத்தா நகரத்தை தொட்டு ஓடும் ஹூக்லி என்ற கங்கை நதியின் அக்கரையில் உள்ள நகரம்தான் ஹஊரா. ஆங்கிலையர்கள் காலத்திலிருந்தே, பத்தாம் வகுப்பு முடித்தப்பின், shorthand தட்டச்சு கற்றுக்கொண்டு வேலை வாய்ப்பு தேடி வரும் தமிழர்களை கண்டு காற்ற ஊருதான் ஹௌரா.ஏதோ ஒரு அலுவலகத்தில் வேலை செய்துக்கொண்டு, இரவு பள்ளியில் மேல்படிப்பு படித்துவிட்டு, வாழ்க்கையில் முன்னேற்றம் கண்டப்பின் அக்கரையில் உள்ள கொல்கத்தா நகரத்திற்கு மாரி செல்ல நம் முன்னோர்களுக்கு ஒரு கட்டுப்பாடு. இது வரலாறு. நான் கல்லூரியில் படிக்கும் நாட்களில் சில வருடங்கள் இந்த ஹௌரா நகரத்தில்தான் வசித்து வந்தேன்.அந்த நாட்களில் ஹௌராவில் சுமார் முன்னூறுக்கும் மேல் தமிழர் குடும்பங்கள் வசித்து வந்திருந்தார்கள். வயிற்றுபசியை போக்க, நாடு விட்டு நாடு வந்த தமிழ்யர்களுக்கு, ஹௌராவில் திருவள்ளுவர் கலை மன்றம் மற்றும் தென் இந்தியர் சங்கம் தமிழ்நாட்டின் கலாச்சாரம் மற்றும் தாய்மொழியின் பசியை தீர்க்க தொடங்கிய இரண்டு அமைப்புகள். இந்த இரண்டு சங்கங்களும், இவ்வூரில் வாழ்யும் தமிழர்களின் தமிழ்நாடு உடன் தொடர்பு விட்டுபோகாமல் இருக்கும் முயற்சியில் ஈடு பட்டு வந்தார்கள். தமிழ் நூலகம், தமிழ் கற்றுக்கொடுக்கும் ஆரம்ப பள்ளி நடத்தி வந்தார்கள், இன்றும் நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதன்போலவே திருக்குறள், திருப்பாவை, திருவெம்பாவை,கர்நாடிக் சங்கீதம், நாமசங்கீர்த்தனம், கோலம் போன்ற போட்டிகளும் நடத்திக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். என்னை பொறுத்தவரை இது அனைதுக்கும்மேல் எனக்கு மிக பிரியமான நிகழ்ச்சி, வருடா வருடம் கலை மன்றம் நடத்திவரும் பாரதி விழா தான். இந்த விழாவில் மகாகவியின் நூல்கள், சிந்தனைகள், பாடல்களை அடிபடியாக வைத்து நடக்கும் பட்டி மன்றம், பேச்சு போட்டி, பாட்டு போட்டி அமோகமாக இருக்கும். இங்கு ஒரு உண்மை. தமிழ் படிக்கதெரியாத நான்,பாரதியின் நூல்களை ஆங்கிலத்தில் மொழி மாற்றம் சைய்யபட்ட புத்தகங்களில் படித்துள்ளேன். ஆகையால் என்னை பொருத்தமட்டில் நான் ஒரு பாரதி பக்தன்.தீவிரமான பாரதி விசிரி, ஏன் வெறியன்னு கூட சொல்லலாம்.  

இம்மாதிரியான் வெறியில் இருக்கும் நிலமையில் ஒரு முறை நானும் பாரதி விழாவில் பாட்டு போட்டியில் பாட வேண்டும் என்று தீர்மானித்தேன். பாடலை சொதப்பிடுவேனோ என்ற சந்தேகம், தயக்கம்பயம் கலந்திருந்த சூழ்நிலையில் " எதுக்கும் நம் நண்பர்களிடம் அபிப்ராயம் கேட்டு பாக்கலாம்" என்று நினைத்தேன், அவர்களிடம் கேட்டேன். ஒருவன் "ஹாஹாஹாஹாஹாஹா, மச்சி ஜோக்கடிக்காதே" என்றான். "ஒனக்கு செரியா தமிழ் பேசவே வராது, இதுல  பாட்டு ஒன்னு கோரையா?" என்று கேட்டான் இன்னொருவன். "வேணா டி. ஏன் ஒனக்கு வீண் வம்பு? வாங்கி கட்டிக்காதே" என்று எச்சரித்தான் மற்றொருவன். சும்மா இருந்த மாட்டை கிள்ளி பார்த்த கதை மாதிரி ஏன் டா இவங்களை கேட்டோம்னு ஆகிவிட்டது. பலதடவை யோசித்தேன்.  "பயம் ஏன்?" என்றது மனம். "இப்படி ஒரு சோதனை தேவையா?" என்று கேட்டது அறிவு. கடைசியில் பூவா - தலையா போட்டு பார்த்துவிட்டு போட்டியில் கலர்ந்துகொள்ள பெயரை கொடுத்துவிட்டேன்.

போட்டியின் நாள் கிட்ட வர வர, காலை, மாலை, நேரம் காலம் கிடையாமல் வாயை தொரந்தால்வாயை மூடினால் ஒரே பாரதிமயம்.சுர்யோதயமில் இருந்து படுக்கும் நேரம் வரை பாரதி படிய பாட்டின் பயிற்சிதான். சாப்பிடும் நேரம், படிக்கும் வேளை, கடை வீதியில், கல்லூரியில் ஏன் குளிக்கும் அறையில் கூட பாரதி தான். நான் பாரதியின் பாட்டை படித்த அளவுக்கு பரிச்சைக்கு கூட படித்ததில்லை. பாரதியே என் பேச்சு, பாரதியே என் மூச்சு, பாரதியே என் ஜோலியாகிவிட்டது. திடிரென போட்டியின் நாள், போட்டியின் நேரம் வந்துவிட்டது.

செரியன நேரத்தில் போட்டி நடக்கும் அரங்கத்திற்குள் நுழைந்தேன்நுழையும்போதே அசதியில் புளி கரைக்க ஆரம்பித்தது. "தைரியமா இருடா" என்று நானே எனக்கு ஊக்கம் அளித்துக்கொண்டு மேடை அருகில் ஒரு நாற்ககலியில் அமர்ந்தேன். பாட்டு போட்டிக்குமுன் பேச்சு போட்டி நடக்க இருந்தது, நடந்தது. அனால் என்ன நடந்தது, எப்போ முடிந்தது என்று எனக்கு ஒன்றும் ஞாபகம் இல்லை.ஸ்லோகங்கள் சொல்வதுப்போல் என் தியானம் எல்லாம் பாரதியின் பாட்டின்மேல் தான். பாட்டின் நடுவில் சற்று நிமிர்ந்து பார்த்தேன். என்னை சுற்றி என் நண்பர்கள் எல்லோரும் ஒரு கூட்டமாய் ஒட்காந்திருந்தார்கள். " மச்சி, தூள் கேளப்பிடு" என்றான் ஒருவன். "கமான் பிரதர், இன்னிக்கி பாரதியார உண்டு இல்லைன்னு ஆக்கிடு" என்றான் மற்றொருவன்."சூபெர் டி, இன்னிக்கி உன் பாட்டதான் கேட்க வந்திருகோம்" என்று கூறினான் இன்னொருவன். அடிஷனல் பிரஷர்! தலை குனிந்து மறுபடியும் பாரதியின் திசையில் கவனத்தை திருப்பினேன். திடிரென மைக்கில் " அடுத்தபடியாக பாடுபவர் திரு ஆனந்த் அவர்கள்" என அன்னௌன்செமென்ட். "யாரோ ஆனந்தாம்" என்று விட்டுவிட்டேன். அப்பொழுதுதான் என் நண்பர்கள் எல்லோரும் ஒரே குரலில் " டேய்! படுபாவி, நீதாண்டா! போ! கெளம்பு!" என்று கத்தினார்கள். அவர்கள் கத்தியப்பிந்தன் எனக்கே ஒரைச்சுது. "அடப்பாவி, அதுக்குலேயே நம்பள கூப்டாங்களா?"  என்று அடிச்சு புடிச்சு தட்டு தடுமாரி விழுந்து உருண்டு ஒரு வழியாய் மேடைக்கு பொய் சேர்த்தேன்.

மேடையில் நின்று பார்தப்பிந்தான் தெரிந்தது, அங்கு சுமார் ஐநூறுக்கும்மேல் மக்கள் உள்ளனர் என்று. Housefull ! "ஜமாஇசுடு குரு! வெளுத்துக்கட்டு!" என்று நண்பர்கள் எல்லோரும் அரசியல் மாநாட்டில் தொண்டர்கள் பாணியில்  ஒரே ஆர்பாட்டம். நடுவில் CSK பட்டாலம்போல் விசில் வேற. கூட்டத்தை பார்த்தவுடன் கைகள் நடுங்க ஆரமிதன. கைகளை பாக்கேட்க்குள் நுழைத்தேன், கால்களும் நடுங்கரமிதது. வேடனை பார்த்த பரவைகலைபோல் பாரதி என்னை அம்போன்னு விட்டு மறைந்தார். இதயம் இசைஞானியின் மிருதங்கம்போல் இடிக்க ஆரமித்தது. நாக்கு கழுதுசுருக்கைபோல் சுற்றிக்கொண்டது, வாயோ அத்திப்பட்டி கிராமம்போல் காய்ந்துவிட்டது, கண்ணெல்லாம் ஒரே இருட்டு. பாட முயற்சி செய்தால் வெரும் காத்துதேன் வந்தது. ஐந்து நிமிடங்களுக்கு மைக்கின் முன்னால் பேந்த பேந்த முழுசிட்டு மேடையை விட்டு இறங்கினேன். அவமானம்! அவமானம்!

"பின்னிட்டே மச்சான்" "தூள் டக்கர்" "சூபர் டி ராசா" " டேய் நீ பாடவந்தியா
இல்ல நடிக்கவந்தியா?" "விடுங்க பாஸ், இந்த முறை மைக்கு வரை போனீங்க, அடுத்த முறை பாடவும் செய்வீங்க". ஆம், இதுதான் என் முயற்சிக்கு வந்த விமர்சனம். நக்கல், நய்யாண்டி, அனுதாபம், பரிதாபம் கலர்ந்த ஆயிரம் கண்கள் என்மேல் பாய்ந்தன. "இதுக்கு மேலேயும் இங்க இருந்தா கேவலம், எஸ்கேப் டா வெளக்கென்ன" என்று என்னை நானே திட்டிக்கொண்டு இடத்தை விட்டு ஓடினேன். வெட்கத்தில் விழிந்த நான்என் கால்கள் எங்கு கொண்டு போனதோ அங்கேயே நானும் சென்றேன்மயக்கமும், சிந்தனையும் கலைந்த அந்த ஒரு நொடியில் பார்த்தால், என் கால்கள் என்னை கங்கைக்கரைக்கு கொண்டு வந்திருந்தது. "இவ்வவளவு கேவலம் பட்டப்பின் வாழ்வதே வேஸ்ட், இப்படி வாழுவதற்கு சாகுவதே மேல்" என்று தீர்மானித்தேன். கங்கையில் ஒரு தாவு தாவினேன். சட என்று தூக்கம் கலைந்தது!

என் கணவில் நான் பாடிய மகாகவி பாரதியின் பாடல் இதோ --à
பி.கு: உதவிக்கி நன்றி @ImSarath7, @VETTIAAN மற்றும் @OviyaBalan

முதல் முயற்சி!

ஒரு பொருள் நம்மை பிரிந்தப்பிந்தான் அதன் மதிப்பு நமக்கு புரியும் என்பது பழமொழி. அதன்ப்போலவே நமக்கு கிடைக்காத போருல்மேல்தான் நமக்கு ஆர்வம் அதிகமாய் இருக்கும என்பது இன்னொரு பழமொழி. என்னை பொருத்தமட்டில் மேல் வரிசைகளில் கூறிய இரண்டு மொழியும் என் விஷயத்தில் நூறு சதவீதம் போருந்தினதாகும். என் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய குறை என்னவென்றால், எனக்கு தமிழ் எழுத படிக்க தெரியாததுதான். வட இந்தியாவில் பிறந்து, அங்கேயே வளர்ந்து படிப்பறிவு பெற்ற தமிழன் நான். இச்சுழ்நிலையில் உலகமொழி ஆங்கிலமும், ராஷ்டிரா பாஷா என்கிற தேசிய மொழியான ஹிந்தியும் படிக்க ஒரு வாய்ப்பும் ஒரு கட்டாயமும் ஏற்பட்டது. தாய்மொழி தமிழை பொறுத்தவரை நான் பசிஎடுதும் பால் கிடைக்காத ஒரு குழந்தை, தாயில்லா அனாதைப்போல் வளர்ந்து வந்தேன். பாலைவனத்தில் நீரில்ல ஒரு அப்பாவி நான் என்றும் சொல்லலாம். ஆகையால் தமிழ்மண்மீதும், தமிழ்மொழிமீதும், தமிழ் காவியங்கல்மீதும், தமிழ் பாடங்கல்மீதும், தமிழ் திரைப்படங்கல்மீடும் ( அத மறக்க முடியுமா?) எனக்கு ஒரு அளக்க முடியாத அன்பு,பாசம்,பற்று. அதனால்தான் இக்கட்டுரையின் முதல் வரிகளிலே பழமொழி மழை. பல வருடங்கள் வட இந்தியாவில் வாழ்ந்துவிட்டு, உத்தியோகத்திற்கு போகும் வயதில் நாடு திரும்பிய எனக்கு, தமிழ் கட்ட்ருக்கொள்ள ஆர்வம் இருந்தப்பின்னும், நேரத்தின் நெருக்கடியால் நான் இன்னும் இம்மொழியில் புலமை இல்லாத ஒருவன் தான்.

சில மாதங்களுக்குமுன் நான் முதல் முறையாக ஆங்கிலத்தில் ப்ளொக்ஸ் எழுத துணிந்தேன். கடந்த சில மாதங்களாய் எழுதிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றேன். எழுத துணிந்த எனக்கு மனதில் ஒரு சின்ன வருத்தம். தமிழனாய் பொறந்து, தமிழனாய் வளர்ந்து, தமிழ்நாட்டில் வசிக்கும் நான் தமிழில் எழுத தெறியாத ஆசாமியா இருக்கேனே என்று. ஆங்கிலத்தில் எழுதுவதிலும் நான் பெரிய கொம்பன் ஒன்றும் இல்லை ஆனாலும் தமிழ் மொழியின் ருசியும், ரசனையும் வேறெங்கும் உண்டோ? என் ஆங்கில கட்டுரைகளை படித்த சில நண்பர்கள் அதை தாறு மாறாக விமர்சித்து என்னை அக்குவேர் ஆணிவேராக பிரித்து வைத்தார்கள். கோபமும் நையாண்டியும் கலர்ந்த வார்த்தைகளால் கலாஐதார்கல். அனால் நான் கவலை படவில்லை. பரவாஇல்லை என்று மன்னித்துவிட்டேன். ஏனனில் எழுத்தாளர்கள் வாழ்க்கையில் இதெல்லாம் சகஜமப்பா, இல்லையா? அத்தோட விட்டார்களா? இல்லை. த்விட்டேரில் சில மதிப்புக்குரிய போல்லோவேர்கள், எனக்கு தமிழ் எழுத படிக்க தெரியாது என்று தெரிந்து வைத்துக்கொன்று "ஆங்கிலத்தில் ப்ளொக்ஸ் எழ்துபவர்கள் பலர் உள்ளார்கள், நீங்கள் என் ஆங்கிலத்தை விட்டுவிட்டு தமிழில் எழுத கூடாது?" என்று கெட்டு என்னிடமிருது தப்பிக்க முயற்சி செய்தார்கள். ஆனா என்னிடமிருந்து தப்பிக்கும் முயற்சியில் அவர்கள் இரண்டு முக்கியமான விஷயங்களை மறந்துவிட்டார்கள். முதல் விஷயம் என்னவென்றால் எழுத படிக்க தெரியாத எனக்கு தமிழ் பேச தெரியும் அல்லவா? தமிழ் வார்த்தைகளை, ஆங்கில எழுதில் தட்டச்சு செய்தப்பின் அவைகளை சாப்ட்வேர் மூலமாக, தமிழ் எழுத்தாய் மாற்ற முடியும் என்பது அவர்களுக்கு தோன்றவில்லை என்று நினைக்கிறேன். இல்லை, "இப்படி ஒரு வழி இருக்கு, ஆனா இந்த வேலக்கேனைக்கு எங்க இதெல்லாம் டேரியபூவுது!" என்று நினைத்திருப்பார்கள். உண்மையை சொல்லவேண்டும் என்றல் இப்படி ஒரு சாப்ட்வேர் application நை தான் நானும் பல நாட்களாய் தெடிக்கிடு இருந்தென். அவர்கள் காண்பித்த நக்கலும் நய்யண்டியும் குடுத்த உக்கம் தான் என்னை இதை ஒரு வெறியுடன் தேட வைத்தது.

அவர்கள் மறந்த இரண்டாம் விஷயம் என்னவென்றால், நான் ஒரு வெட்கம், மானம், சூடு, சொரணை இல்லாத ஆளு,உப்பு போட்டு சோறு திங்காத ஜன்மம். ஆங்கிலத்தில் இவ்வளவு வாங்கி கட்டிடிண்டபின்னும் மாறாத, அலுத்துக்காத, கவலை, கோவம், வருத்தம் படாத, எருமைமாட்டு முதுகுல  மழை பெஞ்சா மாதிரி கம்முன்னு இருக்கும் எனக்கு தமிழ்ல வாங்கிகட்டிக்க கசக்குமா என்ன? இல்லை இந்த வாய்ப்பைத்தான் நான் விட்டுடுவேனா?

என்னை கலாய்ச்சு, என்னிடம் இருந்து தப்பிக்க முயற்சி செய்தவர்களுக்கு இது ஒரு நல்ல பாடமா இருக்கும்னு நம்புகிறேன். அதுவும் வீணா தமிழ மொழிய வெச்சு கிண்டல் பண்ணவங்களுக்கு விமோசனமே கிடையாது. ஆங்கிலத்தில் நான் அர-கோரையா எழுதினதை படிச்சுட்டு தேமேன்னு இருக்காமல் என்ன தமிழ்ல எழுதச் சொல்லி விளையாட்டு பாக்கலாம்னு கெளம்பின கும்பல் வசமா மாட்டிகிட்டாங்க. இனி ஆங்கிலம் மட்டும் இல்லை, தமிழ்ளேயும் எழுதி அவங்களை படுத்தி எடுப்பேன் என்று தாய் (மொழி)மேல் ஆணை. இப்போ என்ன செய்வீங்கோ? இப்போ என்ன செய்வீங்கோ?

இனிமேலாவது அடங்கி ஒடங்கி மடங்கின நெய் ரோஸ்ட் மாதிரி இருங்க. இதையும் மீறி பெங்காலி, புஞ்சபி, ஹிந்தின்னு அரமிசீன்களோ, எனக்கு இந்த மொழிகளும் பேச தெரியும், இந்த மொழிகளிலும் இதே சாப்ட்வேர் application வேலை செய்யும். ஜாக்ரதை!


பி.கு.:தமிழில் என் முதல் முயற்சி. ஆசிர்வதிப்பீர் என்று நம்புகிறேன், ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கிறேன். 

Thursday, 11 July 2013

I just got my century!

Every dog has its day. And why shouldn’t it be so? The also rans, the me toos, the taken for granteds, the making up the numbers, the part of the furnitures. I can go on and on about the souls who are so near the headlines but end up not even as sidelights, the after thoughts who are always the part of the chorus, the post scripts.  Never the highlight, never the headlines and never noticed. Until that moment when the dog wags the tail as the saying goes. There are many instances and millions of examples of the above. No, I am not referring to second leads. The Rahul Dravids to Sachin Tendulkars, the Shashi Kapoors to Amitabh Bachchans who get lesser importance, but get importance they did nevertheless. I am referring to the ones who make up the scenery without being noticed at all. Like the 300+ dancers behind the heroine in a Bollywood potboiler, the crooners who fill in the “La la la la” part of the song while the lead vocalist belts out the lyrics, the villain-in-chief’s adi aaLu who get the pasting from the hero. Who knows them? I mean, seriously! And then the exceptional day arrives when everything is turned topsy turvy. One such day was 5th of July when I came out of the shadows and hit the limelight. That’s the day when even twitter celebrated by trending me all over India, the day the people finally understood my importance. The day my price hit the stratosphere. The day I hit a century. Sing hosannas friends. I have arrived. I, Tomato! Tamatar, Thakkali!

I have always been the substance while everyone around me celebrated the fluff; the beauty which is skin deep. I mean can you imagine anyone more versatile than me? I just have this wonderful habit of merging into the scene so beautifully, so naturally. No wonder you miss noticing me most of the time. I start your meal as the quintessential soup. I am the primary nibble in the green salad till the starters arrive. For people with class I am the drink of the evening. Imagine a bloody mary without me! Whether as chutney or ketchup, sauce or thokku I am the first choice fill in dish for the pressed-for-time homemakers or when cooks take a vacation.
I am also a chameleon of the grade one variety. From Rasams to sabji, tadka or gravy, I mix with everything. No one from the veggie land or my cousins who walk, fly or swim have any issues with me. I mix wonderfully with every one of them. In most cases the lead artists on your dining table will be tasteless tinsel without the key role I play as a silent partner. But all this effort that I put in, all this sacrifice that I graciously submitted to resulted in me not being given the importance due to me till I decided to hit you where it hurts, your wallet. And now I have got my rightful dues, headlines finally. Der aaye durust aaye, better late than never, latea vandhalum latesta vandhen. Pardon my song-n-dance about this but I am sure you appreciate that it is not often I get the top billing, not just another day when you shell out Rs.100.00 for a KG for the juiciest of me!

And see what I have achieved! I am told by my reliable sources that the Saravana Bhavan chain of restaurants in Chennai have overnight changed their menu. The Thakkali chutney is main course now and comes @ Rs.120.00 a bowl while the dosai comes free with every bowl ordered. In Kolkata the baudis and bhodroloks have planned an agitation to demand that I be supplied at subsidized rates at ‘Fair price shops’ (Ration shops you ignoramus). I am also informed that The Didi was planning to withdraw support to the Central Govt. on this point till someone reminded her that she had already done so earlier. A major fight broke out at Hatwa Market in Patna over my availability. The warring sides accusing the other of hoarding and black marketing me in an attempt to deny the pleasure of having me for lunch with the staple litti and chokha. Meanwhile there are rumours that certain elements in Ahmedabad have ‘modified’ my price by adding a few zeros to my actual going rate to create scare mongering of National scale. In Mumbai security has been tightened around every kitchen and terrace garden. My sources in the Intelligence agencies claim to have an intercept wherein a plot involving a ‘foreign’ group has come to light. The group in question is planning to raid of all the gardens and finish me and cause untold damage to the Wholesale Price Index. Yet another of my sources confirms that a certain National party has decided to take out a rally against its own Govt in the National Capital Region. It is the rallyist’s hope that the aam aadmi will throw enough of my ilk at them in fury. The same will be then carefully collected and sold, the sales proceed will go on to fund the next Assembly election.

While all this has been music to my ears, this sudden turning of the searchlights on me and the resultant importance though has led to an unfortunate churning in our veggie land. Mr. Onion is supposedly very miffed at my sudden rise in prominence as it has been his forte thus far to send Govts packing in the past. Guess one cannot please everybody. The other breaking news, fresh from the oven is that the next in the queue to grab the headlines and all set to better his highest score is my other ‘invisible’ friend, Senor Salt! 

PS: @ImDp_ informs me that they call me ‘Pomidor’ in Russia. Never knew this. 

Thursday, 4 July 2013

I have no TIME!

If ever a survey were to be conducted to find out the most common excuse for not doing a particular thing, “I don’t have the time” is likely to be the winner all hands down. Unless the activity in question does not come with a do-by-date deadline most other activities often suffer from the above excuse. Let us do an exercise. Without quoting the above excuse, spare a few minutes to look back at your last week. How many times have you not done something that you either wanted to or had an opportunity but never did it because you thought you didn’t have the time? I will for our understanding leave out activities which depends on the cooperation of multiple people and concentrate on us, the individual.
A confession. This note was triggered by a few Tweepals and friends who wondered how I got the time to write these frequent notes given the work pressure, constant travel et el that my work envisaged. I will not indulge in any meaningless bilge like “passion for writing” as the reason and narrow down to the core of the question, Time. The most quoted corroborator for the ‘no time’ excuse is our work. Earning bread or studies being the partner-in-crime. So to further facilitate the easy understanding of the issue under discussion, let us stick to one area of our primary activity, work in my case. And since waiting for you to look back would be time consuming, let me as usual volunteer.
I take you back to the time when I started my career as a frontline sales officer with a territory which comprised of about 20 cities in East India. As you would have guessed this gave me enough reasons to constantly crib about the lack of time and the resultant heart burn. Trains or buses running behind schedule, lack of connectivity between cities, natural calamities like landslides, floods or manmade ones like flash bandhs/hartals etc. And finally the more mundane ones like the slow business sentiments conspiring with the elements to force multiple visits to a customer, unforeseen engagements of the client like an accident or a death or simply a big queue of suppliers ahead of you to meet the customer. The more I ran the more I was behind schedule and soon I resembled a sleepless zombie, a lost ant. A natural sense of irritation graduated to a sense of victimhood, the visible target of the rage being the company who had possibly given me the quarterly target to be achieved in a month. Simply put 48 hours was not enough time in day for me. And naturally my work suffered and my hobbies lay buried.

I was I must confess very fortunate to work with a mentor at a time when ‘Bosses’ were in vogue. The mentor in question post a routine review meeting held me back for a chat. I stayed back with trepidation assuming the pink slip was about to be served. He gave me not the slip as I feared but a few sheets with columns printed on them titled ‘Time Table’. No, not a new schedule or a reworked Permanent Journey Plan, PJP in Salesmenspeak but blank sheets, but for the columns a La ‘XL’ sheet with the cells bordered. I was advised to fill the exact time taken by me on each activity. Note, all activities. Most obscure ones to the most important. Work related and otherwise. In short map my time, every minute of it, for one week. The only note of caution thrown at me was to log every activity sincerely along with an assurance that no negative action would be taken based on this exercise. Out of a combination of curiosity and fear of reprisal, I started to jot down every minute, every second of my life for the next seven days. And then on the prescribed day presented the same to my mentor.
I was asked to read out aloud the log of all my action from the moment I entered the office to the end of office hours and the time I spent doing them. As I started to read aloud the words jumped at me. It took me eight minutes to travel the distance of 30ft from the office entrance to my seat. I overshot every tea break by about 13 minutes and lunch break by another 14, there were on an average 7 smoke breaks lasting 12 minutes each, colleagues dropping in for a casual chit-chat into the cabin and vice versa about 22 minutes, 7 minutes was spent on loo breaks and 10 minutes was consumed on pack up. I was told to calculate the time overruns and spent on ‘unproductive’ work. He of course was gracious enough to concede that the ‘loo break’ need not be categorized as either. The next 10 minutes was spent on a discussion, he talking and me listening. I was given a few guru mantra which I share with you now:
1.       Identify the wastage of resources, in this case time.
2.       Reduce the wastage and with practice eradicate it.
3.       Resources saved are resources earned, redeploy the same productively.
4.       Keep a tight leash on controllable factors through discipline.
5.       Be aware and be prepared for the possible uncontrollable ones.
6.       Spread this process among those who play a role leading to wastage of your resources.

Lastly I was given a friendly advice to replicate the same exercise on my personal time too. Since then I have discovered hours in a day I never knew existed. You want an example? I am belting out these words even as Kovai Express burns the tracks taking me towards home. Now go ahead and try it for yourself, benefit from this and spread the word around.
P.S.: This ‘XL’ sheet time table formula works equally well when applied to your monthly expenses and savings. Try that too.